قسمت ۴: فرار در تاریکی

فصل اول: «سایهٔ تاج و تخت»

قسمت چهارم: فرار در تاریکی

دالان تاریک بود و پر از موانع. جعبه‌های فلزی زنگ‌زده، لوله‌های شکسته و توده‌های زباله مسیر را باریک کرده بودند. بوی نم و کپک به مشام می‌رسید و فقط نور کمچشمکی از چراغ‌های اضطراری سقف راهنمایشان بود.

پشت سرشان، صدای فریاد و لگدکوبی به در پشتی به وضوح شنیده می‌شد. «فرار نکنن! بگیریدشون!»

وسپا مثل یک رهبر تاکتیکی عمل کرد. او کایلن را به جلو هل داد و خودش پشت سرش حرکت می‌کرد تا از پشت حفاظت کند. «بدو! مستقیم برو تا ته این راهرو!»

کایلن، با قلبی که دیگه در سینه‌اش نمی‌زد بلکه به گلوگاهش چسبیده بود، فقط می‌دوید. چکمه‌های نامأنوسش بارها به جعبه‌ها و زباله‌ها برخورد می‌کرد. نفس‌هایش به شماره افتاده بود و هوای آلوده و سنگین ریه‌هایش را می‌سوزاند.

صدای شلیک! یک گلوله به دیوار کنار سرشان برخورد کرد و جرقه‌ای از سنگ و فلز ایجاد کرد.

کایلن بی‌اختیار خم شد. «شلیک کردند!»

«بهش توجه نکن! فقط بدو!» وسپا فریاد زد و با یک حرکت سریع اسلحه‌ی پلاسمای کوچکی که زیر ژاکتش پنهان کرده بود، بیرون کشید. بدون اینکه حتی هدف بگیرد، به سمت سقف شلیک کرد. صدای انفجار بلندی گوش‌ها را کر کرد و لامپ‌های باقی‌مانده متلاشی شدند و دالان را در تاریکی مطلق فرو برد.

«چشمات رو ببند برای چند ثانیه تا به نور عادت کنن!» وسپا دستور داد.

کایلن همین کار را کرد. وقتی دوباره چشمانش را باز کرد، تنها نور از انتهای دالان و از چراغ‌های چشمک‌زن قرمز یک دوربین امنیتی شکسته می‌آمد. پشت سرشان، نفرات وولکار در تاریکی لعنت می‌فرستادند و به اشیا برخورد می‌کردند.

وسپا از این فرصت استفاده کرد. «اینجا! چپ!» او کایلن را به یک گذرگاه باریک‌تر کشاند که به نظر می‌رسید یک مجرای تهویهٔ فرسوده باشد.

آنها خود را به داخل آن پرتاب کردند. فضای داخل به قدری تنگ بود که مجبور بودند خم شوند و با سرعت در تاریکی پیش بروند. صدای پاهای تعقیب‌کنندگان در دالان اصلی به تدریج دور شد.

بعد از چند دقیقه دویدن در مجرا، وسپا ایستاد و به نفس‌نفس زدن گوش داد. هیچ صدایی جز چکیدن آب از جایی دور به گوش نمی‌رسید.

«فکر کنم از آن ها دور شدیم،» او با صدایی آرامتر گفت.

کایلن به دیوار تکیه داد و سعی کرد نفسش را به حالت عادی برگرداند. تمام بدنش از ترس و دویدن می‌لرزید. «مورگ… او چطور؟»

وسپا ساکت ماند. سپس گفت: «مورگ از خودش مراقبت می‌کند. کارش همین است. نگرانش نباش. حالا باید از اینجا خارج شویم. مسیر اصلی را نمی‌توانیم استفاده کنیم.»

آنها به آرامی در مجرای تهویه به پیش رفتند تا به یک دریچهٔ خروجی رسیدند. وسپا با احتیاط دریچه را کنار زد و به بیرون نگاه کرد. آن طرفتر، نور کمنور یک پلازای بزرگ زیرزمینی دیده می‌شد.

«خب، می‌دانیم کجاییم. می‌توانیم از اینجا به ایستگاه تراموای باری برسیم.»

سفر بازگشت به قصر در سکوت و تنش سپری شد. هر صدای ناگهانی باعث می‌شد کایلن از جا بپرد. صحنه‌های آن شب—نگاه تیز مورگ، بوهای خفهٔ اعماق، صدای شلیک گلوله—پشت چشم‌هایش تکرار می‌شد. او دیگر آن مرد جوانی نبود که فکر می‌کرد می‌تواند با دانش خود از شرّ توطئه در امان بماند. او حالا به طور غم‌انگیزی می‌دانست که قدرت واقعی در کهکشان، گاهی در کثیف‌ترین و تاریک‌ترین مکان‌ها نهفته است.

بازگشت پنهانی به قصر مانند یک معجزه بود. وقتی کایلن دوباره به آتلیهٔ امن‌ش قدم گذاشت، احساس کرد انگار از یک سفر طولانی به دنیایی دیگر بازگشته است. سکوت و تمیزی قصر حالا برایش غریب و تقریباً غیرواقعی به نظر می‌رسید.

او تمام شب را بیدار ماند و به سقف خیره شد. فردای آن روز، خستگی عمیقی در وجودش رخنه کرده بود، اما ذهنش بیش از هر زمان دیگری فعال بود.

وسپا وارد شد. چهره‌اش با وجود آرامش ظاهری، خسته به نظر می‌رسید. «خبری از مورگ ندارم. اما این را برایت آورده‌ام.» او یک پد دیجیتال کوچک و بی‌نام را روی میز گذاشت. «فکر کنم اولین گزارشش است. آن را در صندوق امنیتی که قرار گذاشته بودیم، پیدا کردم.»

کایلن با عجله پد را برداشت و آن را روشن کرد. فقط یک فایل متنی ساده در آن بود. هیچ نام یا نشانی در کار نبود.